powrót => STRONY HISTORYCZNE

® copyright reserved by Michał Czechowski


 

Hanower i Brunszwik
(mapa)

historia
dynastii

drzewo
genealogiczne

 

HANOWER

książęta brunszwiccy z Calenberga, Getyngi, Lüneburga i Celle, książęta elektorzy i królowie Hanoweru

  książę JerzyJerzy
(*Celle 17.II.1582, +Hildesheim 2.IV.1641)

książę brunszwicki z Herzberg 1617-1635, z Calenberg i Getyngi 1635-1641
Syn Wilhelma "Młodszego" księcia brunszwickiego z Lüneburga i Celle, w latach 1591-96 studiował na Uniwersytecie w Jenie, później podróżował po Europie, odwiedził Francję, mieszkał we Włoszech. Po potwierdzeniu przez cesarza w 1617 r. praw synów księcia Wilhelma "Młodszego" do terytorium księstwa Grubenhagen otrzymał jego część z zamkiem Herzberg koło Osterode. W czasie trwania wojny trzydziestoletniej przyłączył się do wojsk szwedzkich otrzymując w 1630 r. stopień generała.
W 1635 r. po bezpotomnej śmierci dalekiego krewnego Fryderyka Ulryka księcia brunszwickiego na Wolfenbüttel na mocy porozumienia zawartego pomiędzy członkami rodu Welfów przejął część dóbr po zmarłym z miastami Calenberg i Getyngą. W 1636 r. wybrał Hanower na siedzibę swojego księstwa stając się założycielem hanowerskiej gałęzi rodu Welfów.
 
  książę Krystian LudwikKrystian Ludwik
(*Herzberg am Harz 25.II.1622, +Celle 15.III.1665)

książę brunszwicki z Calenberg i Getyngi 1641-1648, z Lüneburga i Celle 1648-1665 
Syn poprzedniego, objął rządy po śmierci ojca w 1641 r., a w 1648 r. po śmierci stryja Fryderyka IV przejął również władzę w księstwie Lüneburg i Celle. Nie miał kwalifikacji do sprawowania władzy, popadł w konflikt z mieszkańcami Hanoweru. W 1653 r. poślubił Dorotę, córkę Filipa księcia szlezwicko-holsztyńskiego na Sonderburg-Glücksburg, z którą nie doczekał się potomstwa, w związku z powyższym dziedzicem jego księstwa został młodszy brat Jerzy Wilhelm.
 
  książę Jerzy WilhelmJerzy Wilhelm
(*Herzberg am Harz 26.I.1624, +Wienhausen k.Celle 28.VIII.1705)

książę brunszwicki z Calenberg i Getyngi 1648-1665, z Lüneburga i Celle 1665-1705, książę saski z Lauenburga 1689-1705
Brat poprzedniego, studiował na Uniwersytecie w Utrechcie, a później odbywał podróże po Europie. W 1648 r., kiedy jego starszy brat Jerzy Wilhelm objął Lüneburg i Celle został władcą jego księstwa składającego się z terytorium Calenberg i Getyngi. Po bezpotomnej śmierci brata w 1665 r. uzyskał księstwo Lüneburg i Celle, a swoje dotychczasowe dobra przekazał młodszemu bratu Janowi Fryderykowi. Dodatkowo w 1689 r. rozszerzył terytorium swojego państwa o Lauenburg po wymarciu panującej tam gałęzi rodu Askańskiego. Podczas wojny północnej toczącej się w latach 1674-79 opowiedział się po stronie Brandenburgii i Danii, a przeciw Szwecji. W 1676 r. poślubił Eleonorę d'Olbreuse wywodzącą się z francuskiej szlachty hugenockiej. Pod wpływem żony wydał edykt, w którym pozwolił na osiedlenie się w swoim księstwie uchodźców religijnych z Francji. Książę miał jedyną córkę Zofię Dorotę wydaną za kuzyna Jerzego Ludwika syna elektora Hanoweru, późniejszego króla Wielkiej Brytanii Jerzego I. Wspomniane małżeństwo zagwarantowało przejęcie Lüneburga i Celle przez hanowerską gałąź rodu Welfów.
 
  książę Jan FryderykJan Fryderyk
(*Herzberg am Harz 25.IV.1625, +Augsburg 28.XII.1679)

książę brunszwicki z Calenberg i Getyngi 1665-1679
Brat poprzedniego, w młodości odbył liczne podróże po Europie, podczas których w czasie pobytu w Asyżu przeszedł w 1651 r. na katolicyzm. W 1665 r. po śmierci najstarszego brata Krystiana Ludwika wystąpił przeciw innemu bratu Jerzemu Wilhelmowi i usiłował opanować tron księstwa Lüneburg i Celle. Ostatecznie zawarł układ 
z bratem i zadowolił się terytorium obejmującym Calenberg i Getyngę gdzie rządził do śmierci w 1679 r. Z małżeństwa zawartego w 1668 r. z Benedyktą Henriettą, córką
Edwarda hrabiego-palatyna na Simmern nie miał męskiego potomka, a jedynie cztery córki. W związku z powyższym po jego śmierci całość dóbr odziedziczył najmłodszy z braci Ernest August, późniejszy książę elektor Hanoweru.  
 
książę elektor Ernest AugustErnest August
(*Herzberg am Harz 20.XI.1629, +Herrenhausen 23.I.1698)

książę biskup Osnabrück 1662-1698, książę brunszwicki z Calenberg i Getyngi 1679-1698, książę elektor Hanoweru 1692-1698
Brat poprzedniego, w 1662 r. został administratorem biskupstwa Osnabrück, a w 1679 r. po śmierci starszego brata Jana Fryderyka objął władzę w Calenberg i Getyndze. Sojusznik Habsburgów, brał udział w wojnie z Turkami po stronie cesarza Leopolda I. W nagrodę w 1692 r. została mu przyznana godność elektorska wraz z tytułem arcychorążego Rzeszy. Jego małżeństwo z Zofią Dorotą córką księcia elektora Palatynatu Reńskiego i króla Czech Fryderyka V i Elżbiety Stuart dało jego synowi Jerzemu Ludwikowi możliwość uzyskania w przyszłości tronów Anglii i Szkocji. Aby zapobiec podziałowi księstwa Ernest August wprowadził w 1683 r. zasadę majoratu, polegającą
na dziedziczeniu całości dóbr zawsze przez najstarszego syna panującego. Ta regulacja spotkała się z protestami młodszych synów księcia. 
  książę elektor Jerzy I LudwikJerzy I Ludwik
(*Hanower 28.V.1660, +Osnabrück 11.VI.1727)

książę elektor Hanoweru 1698-1727, książę brunszwicki z Lüneburga i Celle oraz saski z Lauenburga 1705-1727 => Zobacz niżej

 

 
  książę elektor Jerzy II AugustJerzy II August
(*Hanower 10.XI.1683, +Londyn 25.X.1760)

książę elektor Hanoweru i książę saski z Lauenburga 1727-1760 => Zobacz niżej
 
  król Jerzy IIIJerzy III Wilhelm Fryderyk
(*Londyn 4.VI.1738, +Windsor 29.I.1820)

książę elektor Hanoweru i książę saski z Lauenburga 1760-1814, król Hanoweru 1814-1820 => Zobacz niżej
 
  król Jerzy IVJerzy IV August Fryderyk
(*Londyn 12.VIII.1762, +Windsor 26.VI.1830)

król Hanoweru 1820-1830 => Zobacz niżej
 
  król Wilhelm HenrykWilhelm Henryk
(*Londyn 21.VIII.1765, +Windsor 20.VI.1837)

król Hanoweru 1830-1837 => Zobacz niżej
 
  król Ernest August IErnest August I
(*Londyn 5.VI.1771, +Hanower 18.XI.1851)

książę Cumberland i Teviotdale 1799-1851, król Hanoweru 1837-1851 
Brat poprzedniego, piąty syn króla Jerzego III. Sprawował rządy w królestwie Hanoweru w imieniu starszego brata Wilhelma Henryka. Po jego śmierci w 1837 r. został koronowany na króla. Ernest August okazał się władcą niepopularnym, po objęciu tronu zawiesił liberalną konstytucję państwa. W 1848 r. w okresie Wiosny Ludów
w Królestwie Hanoweru doszło do zaburzeń rewolucyjnych skierowanych przeciw królowi.
 
  król Jerzy VJerzy V
(*Berlin 27.V.1819, +Paryż 12.VI.1878)

król Hanoweru 1851-1866, pretendent do tronu 1866-1878, książę Cumberland i Teviotdale 1851-1878
Syn poprzedniego, sojusznik Habsburgów, w czasie wojny prusko-austriackiej 1866 r. stanął po ich stronie. Klęska Austriaków spowodowało utratę przez Jerzego tronu oraz aneksję jego państwa przez Prusy. Zdetronizowany władca udał się na emigrację i zmarł w Paryżu. Jerzy był niewidomy, stracił wzrok w dzieciństwie na skutek wypadku, a później choroby.
 
pretendenci do tronu Hanoweru
  Ernest August Wilhelm
(*Hanower 21.IX.1845, +Gmunden, Austria 14.XI.1923)

pretendent do tronu Hanoweru (jako Ernest August II) 1878-1923, do tronu Brunszwiku 1884-1913, książę Cumberland i Teviotdale 1878-1919,
tytularny książę 1919-1923
Syn poprzedniego, następca tronu królestwa Hanoweru. Od 1866 r. wraz z całą rodziną przebywał na emigracji w Austrii i we Francji. Po śmierci ojca w 1878 r. został głową domu hanowerskiego i odziedziczył po nim angielski tytuł arystokratyczny, księcia Cumberland i Teviotdale. W latach 80-tych i 90-tych XIX w. służył w armii brytyjskiej, uzyskując kolejno stopnie genarała-majora w 1886 r., generała-porucznika w 1892 r. oraz generała w 1898 r. Był księciem Wielkiej Brytanii i Irlandii, ponadto pretendował do następstwa tronu w Brunszwiku po zmarłym w 1884 r. księciu Wilhelmie. Jako pretendent do tronu hanowerskiego oraz synem zdetronizowanego króla Jerzego V pod naciskiem Prus nie uzyskał rządów w księstwie. Z czasem zawarł ugodę z panującymi w Niemczech Hohenzollernami żeniąc w 1913 r. syna Ernesta Augusta z Wiktorią Ludwiką jedyną córką cesarza Wilhelma II i odzyskując dla Welfów tron brunszwicki. W czasie I wojny światowej na skutek konfliktu pomiędzy brytyjską rodziną królewską a spokrewnioną z nią dynastią hanowerską utracił tytuł księcia Cumberland.
 
  Ernest August Krystian
(*Penzing k.Wiednia 17.XI.1887, +Pattensen k.Hanoweru 30.I.1953)

pretendent do tronu Hanoweru (jako Ernest August III), tytularny książę Cumberland i Teviotdale 1923-1953 => Zobacz niżej
Syn poprzedniego, został sukcesorem swojego ojca po śmierci dwóch starszych braci : Jerzego Wilhelma i Krystiana. W 1913 r. poślubił Wiktorię Ludwikę córką cesarza Wilhelma II i został panującym księciem Brunszwiku. W czasie I wojny światowej służył w wojsku uzyskując stopień generała-majora. W 1918 r. abdykował i udał się na emigrację. Jego córka Fryderyka, żona księcia Pawła została w 1947 r. królową Grecji. Wnukami Ernesta Augusta III są między innymi ostatni król Grecji Konstantyn II oraz królowa Hiszpanii Zofia, żona Jana Karola I de Bourbon.
 
  Ernest August
(*Brunszwik 18.III.1914, +Pattensen k.Hanoweru 9.XII.1987)

pretendent do tronu Hanoweru (jako Ernest August IV), tytularny książę
Cumberland i Teviotdale 1953-1987 => Zobacz niżej
Syn poprzedniego, następca tronu księstwa Brunszwiku do 1918 r. Po abdykacji ojca przebywał na wygnaniu w Austrii, później uczęszczał do gimnazjum z internatem mieszczącym się na zamku Salem koło Konstancji, a następnie ukończył prawo na uniwersytecie w Getyndze. W 1936 r. uzyskał tytuł doktora nauk prawnych. W czasie II wojny światowej służył na froncie wschodnim jako porucznik w sztabie. W 1953 r. po śmierci ojca został głową dynastii hanowerskiej.
 
  Ernest August Albert
(*Hanower 26.II.1954)

pretendent do tronu Hanoweru (jako Ernest August V), tytularny książę Cumberland i Teviotdale od 1987 => Zobacz niżej
Syn poprzedniego, został głową dynastii hanowerskiej w 1987 r. po śmierci ojca. Jako potomek królowej Wiktorii nosi również tytuł księcia Wielkiej Brytanii i Irlandii. Jest pretendentem do tronu byłego Królestwa Hanoweru i Księstwa Brunszwiku. Dwukrotnie żonaty, najpierw od 1981 r. z Chantal Hochuli, później od 1999 r. z Karoliną Grimaldi, najstarszą córką Rainiera III księcia Monako.
 


WIELKA BRYTANIA

królowie Wielkiej Brytanii i Irlandii

książę elektor Jerzy I LudwikJerzy I
(*Hanower 28.V.1660, +Osnabrück 11.VI.1727)

król Wielkiej Brytanii i Irlandii 1714-1727 => Zobacz wyżej
Syn księcia Ernesta Augusta, po którym objął rządy w elektoracie Hanoweru w 1698 r. W 1701 r. parlament angielski uchwalił Act of Settlement, w którym ustalił sukcesję do tronu brytyjskiego. Po Wilhelmie III Orańskim, jego szwagierce Annie Stuart i ich potomstwu, tron miał przypaść matce Jerzego, Zofii Dorocie i jej potomstwu. W 1705 r. po śmierci stryja Jerzego Wilhelma odziedziczył jego władztwo obejmujące księstwa brunszwickie na Lüneburg i Celle oraz saskie na Lauenburg. W 1706 r. otrzymał od cesarza Józefa I godność Wielkiego Skarbnika Rzeszy, odebraną wcześniej księciu elektorowi Bawarii Maksymilianowi II Emanuelowi. W 1710 r. Reichstag zatwierdził elektorski tytuł księcia. W 1714 r. po śmierci matki, a następnie królowej Anny elektor wstąpił na tron Wielkiej Brytanii jako Jerzy I. W latach 1715 i 1719 wojska wierne królowi stłumiły dwie rebelie wywołane przez Jakobitów, stronników Jakub Franciszek Stuart, syna wygnanego z Wielkiej Brytanii Jakuba II. Jerzy stał się założycielem dynastii hanowerskiej, która panowała w Zjednoczonym Królestwie przez blisko 200 lat.
książę elektor Jerzy II AugustJerzy II
(*Hanower 10.XI.1683, +Londyn 25.X.1760)

książę Cambridge 1706-1727, Walii i Rothesay 1714-1727, król Wielkiej Brytanii i Irlandii 1727-1760 => Zobacz wyżej
Syn poprzedniego, jako następca tronu pozostawał w konflikcie ze swoim ojcem i jego doradcami, a później z najstarszym synem Fryderykiem Ludwikiem księciem Walii. W latach 1740-48 wojska królewskie brały udział w wojnie o sukcesję austriacką po stronie Habsburgów. Król wziął osobisty udział w zwycięskiej bitwie z Francuzami pod Dettingen, rozegranej w dniu 27.VI.1743. W 1745 r. miało miejsce kolejne i zarazem ostatnie powstanie Jakobitów pod wodzą Karola Edwarda Stuarta, wnuka króla Jakuba II. W latach 1744-48 prowadzona była także wojna pomiędzy Wielką Brytanią a Francją w koloniach w Ameryce Północnej, zwana także "wojną króla Jerzego". Kolejna wojna z Francją o panowanie w Ameryce wybuchła w 1754 r. i zakończyła się już po śmierci Jerzego w 1763 r. Ten konflikt doprowadził do przejęcia przez Anglików wszystkich amerykańskich posiadłości Francji za wyjątkiem Luizjany.
  król Jerzy IIIJerzy III
(*Londyn 4.VI.1738, +Windsor 29.I.1820)

książę Walii i Edynburga 1751-1760, król Wielkiej Brytanii i Irlandii 1760-1820 => Zobacz wyżej
Wnuk poprzedniego, syn Fryderyka Ludwika księcia Walii, objął trony Wielkiej Brytanii i Hanoweru po śmierci swojego dziadka Jerzego II. Za jego panowania toczyła się 
w latach 1775-1783 wojna o niepodległość Stanów Zjednoczonych, zakończona utratą części brytyjskich kolonii w Ameryce Północnej. W okresie rewolucji francuskiej oraz panowania cesarza Napoleona I Anglia brała udział w wojnach przeciw Francji. Po upadku Napoleona na mocy postanowień Kongresu wiedeńskiego elektorat Hanoweru został powiększony o nowe ziemie : biskupstwo Hildesheim, wschodnią Fryzję, hrabstwo Lingen oraz północną część biskupstwa Münster i podniesiony do rangi królestwa. Jerzy III cierpiał na porfirię, a po 1811 r. kiedy jego stan zdrowia znacznie się pogorszył faktyczną władzę w państwie sprawował najstarszy syn, późniejszy król Jerzy IV.
 
król Jerzy IVJerzy IV
(*Londyn 12.VIII.1762, +Windsor 26.VI.1830)

książę Walii i Rothesay 1762-1820, król Wielkiej Brytanii i Irlandii 1820-1830 => Zobacz wyżej
Syn poprzedniego, w latach 1811-20 sprawował regencję w imieniu chorego ojca. Hulaka, hazardzista, utracjusz i kobieciarz, jego życie prywatne budziło zgorszenie poddanych. Za panowania Jerzego wydano akt o równouprawnieniu katolików i zniesiono ich dyskryminację w Anglii. Jeszcze jako książę regent Jerzy brał aktywny udział
w życiu kulturalnym i towarzyskim kraju. W tych czasach został stworzony kierunek w architekturze zwany "stylem regencji". Jego jedynym dzieckiem oraz następczynią tronu Wielkiej Brytanii i Irlandii była córka Karolina zmarła w połogu w 1817 r.
  król Wilhelm HenrykWilhelm IV
(*Londyn 21.VIII.1765, +Windsor 20.VI.1837)

książę Clarence i Saint Andrews 1789-1830, król Wielkiej Brytanii i Irlandii 1830-1837 => Zobacz wyżej
Brat poprzedniego, trzeci syn króla Jerzego III. W wieku 13 lat rozpoczął służbę w Royal Navy, brał udział w wojna o niepodległość Stanów Zjednoczonych. Służbę zakończył w randze kontradmirała. W 1789 r. został mianowany przez ojca księciem Clarence i Saint Andrews oraz hrabią Munsteru. W latach 1827-28 piastował stanowisko Lorda Wielkiego Admirała. Wilhelm objął tron w wieku 55 lat po śmierci starszego brata Jerzego. Za jego panowania została przeprowadzona reforma wyborcza, Parlament przyjął ustawę o zniesieniu niewolnictwa w Imperium Brytyjskim oraz ustawę ograniczającą możliwość zatrudniania nieletnich. Król nigdy nie odwiedził królestwa Hanoweru, gdzie w jego imieniu rządy sprawował młodszy brat Ernest August książę Cumberland. Wobec braku legalnego męskiego potomstwa po śmierci Wilhelma tron brytyjski przypadł jego bratanicy Wiktorii, a hanowerski bratu Ernestowi Augustowi I.
 
  Wiktoria I
(*Londyn 24.V.1819 +Osborne House, Wyspa Wight 22.I.1901)

królowa Wielkiej Brytanii i Irlandii 1837-1901, cesarzowa Indii 1876-1901
Bratanica poprzedniego, córka Edwarda księcia Kentu, czwartego syna Jerzego III króla Wielkiej Brytanii i Hanoweru. Wyznaczona na następczynię tronu Wielkiej Brytanii 
i Irlandii przez nie mającego legalnego potomstwa stryja króla Wilhelma IV. Objęła tron po jego śmierci w 1837 r. Wraz z jej wstąpieniem na tron została zerwana unia personalna pomiędzy Wielką Brytanią i Hanowerem, w którym tron objął stryj Wiktorii, Ernest August I. Królowa bardzo poważnie traktowała swoje obowiązki wobec państwa. Jej pierwszym doradcą i powiernikiem w sprawach rządzenia był lord William Melbourne, premier rządu w latach 1835-41. W 1840 r. królowa poślubiła swojego kuzyna Alberta księcia saskiego na Koburg-Gotha, noszącego od 1857 r. tytuł księcia-małżonka będącego kolejnym ważnym doradcą Wiktorii. Śmierć męża w 1861 r.
była dla monarchini wielkim wstrząsem. Od tego czasu odsunęła się od świata, przebywając głównie w zamku Balmoral w Szkocji lub w rezydencji Osborne na wyspie Wight. Wielka Brytania za czasów Wiktorii przeżyła gwałtowny rozwój. Ponad dwukrotnie powiększył się obszar państwa, kolonie znajdowały się na wszystkich kontynentach obejmując czwartą część kuli ziemskiej. W drugiej połowie XIX w. można obserwować rozpowszechnianie brytyjskiej ideologii imperialnej jako oficjalnej doktryny politycznej. Królowa została mianowana w 1876 r. cesarzową Indii, a w poszczególnych rejonach imperium mianowano wicekrólów i odrębnych premierów. Osobisty wpływ Wiktorii na sposób sprawowania władzy i zmiany, jakie zachodziły w tym czasie w Anglii był niezbyt wielki. Królowa patronowała kolejnym rządom, nie wywierając nacisku na ich obsadę. Starała się utrzymać powagę 
i godność monarchii. Za jej panowania rozwinął się utrzymywany do dnia dzisiejszego ceremoniał dworski. Długie panowanie Wiktorii odbiło się na każdej dziedzinie życia, polityce, życiu społecznym, architekturze, sztukach pięknych oraz życiu codziennym, nosząc miano ery wiktoriańskiej.
 


BRUNSZWIK

książęta brunszwiccy z Brunszwiku, Wolfenbüttel i Bevern, książęta Brunszwiku
  książę August "Młodszy"August II "Młodszy"
(*Dannenberg 10.IV.1579, +Wolfenbüttel 17.IX.1666)

książę brunszwicki z Brunszwiku i Wolfenbüttel 1635-1666
Syn Henryka księcia brunszwickiego na Dannenberg, dobrze wykształcony, studiował na uniwersytetach w Rostock, Tybindze i Starsburgu, gdzie nauczył się łaciny, greki, włoskiego, francuskiego i angielskiego. Po ukończeniu studiów podróżował po Europie, odwiedzając Włochy, Francję, Holandię i Anglię. Jako najmłodszy syn księcia Henryka nie miał szans na objęcie władzy. W wieku 25 lat zamieszkał w Hitzacker nad Łabą. W 1635 r. po bezpotomnej śmierci dalekiego krewnego Fryderyka Ulryka księcia brunszwickiego na Wolfenbüttel na mocy porozumienia zawartego pomiędzy członkami rodu Welfów przejął część dóbr po zmarłym z miastami Brunszwik 
i Wolfenbüttel. Ze względu na trwającą wojnę trzydziestoletnią stolicę swojego księstwa objął dopiero w 1644 r. August przeprowadził szereg niezbędnych reform w państwie, w dziedzinie szkolnictwa, sądownictwa i finansów. Zajmował się kolekcjonowaniem książek, założył w Wolfenbüttel bibliotekę, nazwaną od jego imienia Bibliotheca Augusta. Znacznie przyczynił się do rozwoju języka niemieckiego jako języka literackiego. Książę August stał się założycielem młodszej brunszwickiej gałęzi rodu Welfów.
 
  książę Rudolf AugustRudolf August
(*Hitzacker 16.V.1627, +Hedwigsburg k.Wolfenbüttel 26.I.1704)

książę brunszwicki z Brunszwiku i Wolfenbüttel 1666-1704
Syn poprzedniego, nie interesował się zbytnio sprawami państwa, zajmował się głównie myślistwem. W 1685 r. dopuścił do współrządów swojego młodszego brata
Antoniego Ulryka, który w krótkim czasie przejął główne obowiązki władcy. Jeszcze przed objęciem rządów książę ożenił się w 1650 r. z hrabiną Krystyną Elżbietą
von Barby, z którą doczekał się samych córek. W kilka tygodni po śmierci żony zawarł w 1681 r. małżeństwo morganatyczne z 18 letnią Rozyną Elżbietą Menthe, córką fryzjera i chirurga, z którą nie doczekał się potomstwa.
 
  książę Antoni UlrykAntoni Ulryk
(*Hitzacker 4.X.1633, +Salzdahlum k.Wolfenbüttel 27.III.1714)

książę brunszwicki z Brunszwiku i Wolfenbüttel 1685-1702 i 1704-1714
Brat poprzedniego, odbył studia na Uniwersytecie w Helmstedt. Po śmierci ojca w 1666 r. rządy w księstwie objął jego starszy brat Rudolf August, który nie interesując się sprawami państwa uczynił w 1685 r. Antoniego Ulryka swoim koregentem. Od tej pory księstwem rządził faktycznie młodszy z braci. W 1692 r. kiedy cesarz powołał do życia Elektorat Hanoweru obaj bracia poczuli się rozczarowani, że nie utworzono Elektoratu Brunszwiku. Napięcie, które narosło pomiędzy książętami Hanoweru 
i Brunszwiku spowodowało, że w wojnie o sukcesję hiszpańską toczącej się w latach 1700-14 poparli oni różne strony konfliktu. Jerzy Ludwik Hanowerski opowiedział się
za cesarzem Leopoldem I, a Antoni Ulryka za Francją. Niechęć cesarza do wrogo nastawionego Antoniego Ulryka doprowadziła do jego detronizacji. W 1704 r. po śmierci
brata ponownie objął rządy. W 1706 r. zawarł ostateczną ugodę z przedstawicielami hanowerskiej linii rodu Welfów. W 1709 r. przeszedł potajemnie na katolicyzm, lecz poddanym gwarantował prawo do wyznawania dalej wiary protestanckiej i to, że jego wiara nie będzie miała wpływu na politykę rządu. Zezwolił na budowę pierwszego kościoła katolickiego w jego państwie. Wspierał naukę i sztukę, wzbogacił zbiory Bibliotheca Augusta, gdzie jako bibliotekarza zatrudnił wybitnego niemieckiego filozofa i matematyka Godfryda Wilhelma Leibniza. Książę był także aktywny artystycznie jako poeta i powieściopisarz, napisał dwie powieści i wiele wierszy. Jego zbiory sztuki stanowią dziś część kolekcji Herzog Anton Ulrich-Museum w Brunszwiku.
 
  książę August WilhelmAugust Wilhelm
(*Wolfenbüttel 8.III.1662, +23.III.1731)

książę brunszwicki z Brunszwiku i Wolfenbüttel 1714-1731
Syn poprzedniego, w odróżnieniu od ojca nie interesował się polityką, zostawiając wszelkie decyzje swoim ministrom. Był trzykrotnie żonaty, kolejno w latach 1681-95
ze swoją kuzynką Krystyną Zofią, córką Rudolfa Augusta księcia brunszwickiego na Wolfenbüttel, a później z przedstawicielkami rodu Oldenburgów. Od 1696 z Zofią Amalią, córką Krystiana Albrechta księcia holsztyńskiego na Gottorp oraz w latach 1710-31 z Zofią Marią, córką Rudolfa Fryderyka księcia szlezwicko-holsztyńskiego 
na Nardburg. Wszystkie małżeństwa były bezpotomne, zatem tron książęcy przypadł młodszemu bratu Augusta Wilhelma, Ludwikowi Rudolfowi.
 
  książę Ludwik RudolfLudwik Rudolf
(*Wolfenbüttel 22.VII.1671, +Brunszwik 1.III.1735)

książę brunszwicki z Brunszwiku i Wolfenbüttel 1731-1735
Brat poprzedniego, służył w wojsku cesarskim w randze generała w 1690 r. W tym samym roku uzyskał od ojca hrabstwo Blankenburg, które w 1707 r. zostało podniesione do rangi księstwa Rzeszy. W tych okolicznościch Ludwik Rudolf został panującym księciem kilka lat wcześniej niż jego starszy brat August Wilhelm, następca tronu
w Brunszwiku. W 1731 r. po śmierci brata odziedziczył także księstwo brunszwickie ze stolicą w Wolfenbüttel. Po nieudolnych i rozrzutnych rządach Augusta Wilhelma finanse państwa były na skraju bankructwa, w związku z powyższym książę zajął się ich uzdrawianiem. Usunął ze stanowisk dawnych doradców brata, a wdrożone oszczędności spowodowały sukcesywne napełnianie się skarbu państwa. Ludwik Rudolf zmarł po krótkim czteroletnim panowaniu nie pozostawiwszy męskiego potomka,
a tron po nim przejął kuzyn Ferdynand Albrecht II, syn stryja Ferdynanda Albrechta I księcia brunszwickiego na Bevern.
 
  książę Ferdynand Albrecht IIFerdynand Albrecht II
(*Bevern 29.V.1680, +Salzdahlum k.Wolfenbüttel 2.IX.1735)

książę brunszwicki z Bevern 1687-1735, z Brunszwiku i Wolfenbüttel 1735
Kuzyn poprzedniego, syn Ferdynanda Albrechta I księcia brunszwickiego z Bevern. Jako młodszy syn przeznaczony do służby wojskowej, W 1704 r. był cesarskim flügeladjutantem, w 1707 r. został generałem-majorem, a w 1711 r. feldmarszałkiem-porucznikiem. Walczył przeciw Turkom pod komendą księcia Eugeniusza Sabaudzkiego. Wyróżnił się podczas bitwy pod Peterwardein oraz podczas oblężenia Temesvár i Belgradu. W 1723 r. został feldmarszałkiem, w 1727 r. dowódcą artylerii Rzeszy, a w 1733 r. feldmarszałkiem-generałem. W 1735 r. po śmierci kuzyna księcia Ludwika Rudolfa odziedziczył jego dobra ze stolicą w Wolfenbüttel, jednocząc ziemie księstwa brunszwickiego.
 
  książę Karol IKarol I
(*Brunszwik 1.VIII.1713, +Brunszwik 26.III.1780)

książę brunszwicki z Brunszwiku i Wolfenbüttel 1735-1780
Syn poprzedniego, w młodości walczył przeciw Turkom pod rozkazami księcia Eugeniusza Sabaudzkiego. W 1735 r. po śmierci ojca odziedziczył część jego posiadłości
ze stolicą w Wolfenbüttel, pozostała część z miastem Bevern przypadła jego stryjowi Ernestowi Ferdynandowi. Po objęciu władzy dał się poznać jako miłośnik kultury 
i nauki. W 1745 r. powołał do życia szkołę wyższą pod nazwą Collegium Carolinum, istniejącą do dzisiaj jako Uniwersytet Techniczny w Brunszwiku. Bibliotekarzem
książęcej biblioteki zwanej Bibliotheca Augusta był sławny niemiecki dramatopisarz Gottholf Efraim Lessing. Książę dbał także o rozwój gospodarczy państwa. Dzięki jego staraniom powstała fürstenberska Fabryka Porcelany. Wprowadzono obowiązkowe ubezpieczenie od pożaru.
 
  książę Karol Wilhelm FerdynandKarol Wilhelm Ferdynand
(*Wolfenbüttel 9.X.1735, +Ottensen k.Hamburga 10.XI.1806)

książę brunszwicki z Brunszwiku i Wolfenbüttel 1780-1806
Syn poprzedniego, brał udział w działaniach wojennych wojny siedmioletniej po stronie Prus i Wielkiej Brytanii. Odznaczył się w bitwach pod Hastenbeck w 1757 r., 
Minden w 1759 r. oraz Warburgiem w 1760 r. Po zakończeniu działań wojennych w 1763 r. podróżował po Europie odwiedzając Wielką Brytanię, Francję, Szwajcarię
oraz Włochy. Wstąpił na tron w 1780 r. po śmierci ojca Karola I. Rządził w duchu oświeconego absolutyzmu dbając o rozwój gospodarczy kraju. W polityce zagranicznej
książę był zwolennikiem ścisłej współpracy militarnej z Prusami. Jako siostrzeniec króla Prus Fryderyka II "Wielkiego" starał się go naśladować w dziedzinie polityki.
W 1787 r. otrzymał tytuł pruskiego feldmarszałka. Po wybuchu we Francji działań rewolucyjnych objął w 1792 r. dowództwo nad połączonymi wojskami prusko-austriackimi skierowanymi dla ich stłumienia. Wydał tak zwany Manifest Brunszwicki w którym groził Francji wojną i zagładą zarówno jej żołnierzy, jak i cywilów, jeżeli republikanie skrzywdzą króla Ludwika XVI lub jego rodzinę. W 1793 r. siły antyrewolucyjne odbiły po długim oblężeniu Moguncję, natomiast książę podał się do dymisji w następnym roku. Po wybuchu kolejnej wojny z Francją w 1806 r. Karol Wilhelm Ferdynand powrócił do służby i objął dowództwo nad wojskami pruskimi. Został pobity pod Auerstedt przez armię francuską dowodzoną przez marszałka Davouta. W bitwie został ciężko ranny tracąc oboje oczu i zmarł na skutek odniesionych ran w niecały miesiąc później.
 
  książę Fryderyk WilhelmFryderyk Wilhelm
(*Brunszwik 9.X.1771, +poległ w bitwie pod Quatre Bras, Belgia 16.VI.1815)

książę Oleśnicy (jako Fryderyk Wilhelm I) 1805-1815, książę brunszwicki z Brunszwiku i Wolfenbüttel 1806-1807, z Bevern 1809-1813,
książę Brunszwiku 1813-1815 

Syn poprzedniego, będąc najmłodszym synem nie był brany pod uwagę jako następca tronu. W 1789 r. wstąpił do armii pruskiej i w stopniu kapitana brał udział 
w działaniach wojennych przeciw rewolucyjnej Francji. W 1805 r. odziedziczył księstwo oleśnickie po śmierci swojego dalekiego krewnego księcia Fryderyka Augusta.
W 1806 r. walczył ponownie przeciw Francuzom w randze generała-majora w bitwie pod Auerstedt. We wspomnianej bitwie śmiertelną ranę otrzymał jego ojciec, a miesiąc
wcześniej zmarł niespodziewanie jego najstarszy brat Karol Jerzy. Po uznaniu za niezdolnych do sprawowania władzy dwóch innych braci Fryderyk Wilhelm został uznany
za władcę księstwa. Nie zdołał objąć rzeczywistej władzy ponieważ cesarz Napoleon I po pokonaniu Prus włączył ziemie księstwa brunszwickiego w skład nowo powstałego Królestwa Westfalii. Książę udał się na emigrację do Badenii rządzonej przez jego szwagra wielkiego księcia Karola Fryderyka. Po śmierci dalekiego krewnego Fryderyka Karola Ferdynanda w 1809 r. odziedziczył pozostałą część księstwa z miastem Bevern, ponownie jednocząc Brunszwik. W tym samym roku po zawiązaniu V koalicji antyfrancuskiej po raz kolejny zaangażował się w działania wojenne. Dzięki zgromadzonym środkom uzyskanym z zastawu księstwa oleśnickiego zorganizował jednostkę nazwaną od koloru noszonych mundurów Czarnym Korpusem. Na czele swojego oddziału walczył z wojskami francuskimi w Niemczech, Hiszpanii oraz we Francji. W 1813 r. powrócił do kraju obejmując tron w zjednoczonym księstwie Brunszwiku. W okresie 100 dni Napoleona ponownie objął dowództwo swojego korpusu. Poległ w 1815 r. w wygranej przez wojska sprzymierzone krwawej bitwie pod Quatre Bras.
 
  książę Karol IIKarol II
(*Brunszwik 30.X.1804, +Genewa 18.VIII.1873)

książę Brunszwiku i Oleśnicy (jako Karol IV) 1815-1830
Syn poprzedniego, w chwili śmierci ojca był niepełnoletni, w związku z czym pozostawał wraz z młodszym bratem Wilhelmem pod regencją Jerzego księcia brytyjskiego 
i hanowerskiego, późniejszego króla Jerzego IV. W 1823 r. po ukończeniu 19 lat został uznany za pełnoletniego i rozpoczął samodzielne panowanie w księstwie Brunszwiku. Jego rządy okazały się nieudolne, a pod wpływem działań rewolucyjnych na terenie Francji i Niderlandów nastąpiła również radykalizacja nastrojów społecznych w Brunszwiku. Zrewolucjonizowany tłum napadł i podpalił rezydencję Karola, a książę uciekł i udał się na emigrację. Zdetronizowany Karol resztę swojego życia spędził poza Niemcami, głównie w Paryżu i Londynie bezskutecznie usiłując odzyskać władzę. Po wybuchu wojny francusko-pruskiej w 1870 r. przeniósł się do Genewy w Szwajcarii, gdzie zmarł. Karol nigdy się nie ożenił i nie pozostawił potomstwa. Tron księstwa Brunszwiku objął po nim młodszy brat Wilhelm, który początkowo w latach 1830-31 rządził jako regent.   
 
  książę WilhelmWilhelm
(*Brunszwik 25.IV.1806, +Szczodre (Sibyllenort) k.Wrocławia 18.X.1884)

książę Oleśnicy (jako Wilhelm I) 1815-1884, regent księstwa Brunszwiku 1830-1831, książę 1831-1884 
Brat poprzedniego, w chwili śmierci ojca był niepełnoletni, w związku z czym pozostawał wraz ze starszym bratem Karolem pod regencją Jerzego księcia brytyjskiego 
i hanowerskiego, późniejszego króla Jerzego IV. W 1823 r. wstąpił do wojska pruskiego w randze majora. Po obaleniu starszego brata w 1830 r. przybył do Brunszwiku, gdzie przez rok sprawował władzę jako regent. W 1831 r. został uznany za panującego księcia brunszwickiego, natomiast wcześniej od 1815 r. panował także wraz 
z bratem w księstwie oleśnickim. Wilhelm nie ożenił się, ale miał liczne naturalne potomstwo. Na nim wygasła brunszwicka linia Welfów, a jego śmierć spowodowała kryzys polityczny w państwie. Pretendentem do tronu księstwa został Ernest August Wilhelm z linii lünebursko-hanowerskiej dynastii. Do 1913 r. Brunszwik był rządzony przez różnych regentów nie spokrewnionych z Welfami, aby w końcu przypaść synowi wspomnianego pretendenta księciu Ernestowi Augustowi Krystianowi.
 
  Ernest August Krystian
(*Penzing k.Wiednia 17.XI.1887, +Pattensen k.Hanoweru 30.I.1953)

książę Brunszwiku 1913-1918, pretendent do tronu 1918-1953 => Zobacz wyżej
 
pretendenci do tronu Brunszwiku
  Ernest August
(*Brunszwik 18.III.1914, +Pattensen k.Hanoweru 9.XII.1987)

pretendent do tronu Brunszwiku 1953-1987
=> Zobacz wyżej
 
  Ernest August Albert
(*Hanower 26.II.1954)

pretendent do tronu Brunszwiku od 1987
=> Zobacz wyżej