powrót => STRONY HISTORYCZNE

® copyright reserved by Michał Czechowski


 

Hohenzollern,
Brandenburgia i Prusy,
(mapa)

historia
dynastii

drzewo
genealogiczne

 

BRANDENBURGIA

margrabiowie (książęta) z Bayreuth i Ansbach, książęta elektorzy Brandenburgii

  książę elektor Fryderyk IFryderyk I
(*Norymberga 1371, +Kadolzburg 21.IX.1440)

książę z Ansbach i burgrabia Norymbergi
(jako Fryderyk VI) 1397-1440, książę elektor Brandenburgii 1415-1440, książę z Bayreuth
i Kulmbach 1420-1440

Przedstawiciel frankońskiej linii rodu, syn księcia Fryderyka V Hohenzollerna burgrabiego Norymbergi, pana z Bayreuth i Kulmbach. Sojusznik cesarza Zygmunta Luksemburskiego, w 1415 r. otrzymał od niego nadanie Marchii Brandenburskiej wraz z godnością elektorską oraz tytułem arcykomornika Rzeszy. Utrzymywał dobre stosunki z Polską.
 
  książę elektor Fryderyk II "Żelazny"Fryderyk II "Żelazny"
(*Tangermünde 19.XI.1413, +Neustadt nad Aisch 10.II.1471)

książę elektor Brandenburgii 1440-1470 (abdykował)
Syn poprzedniego, zaręczony z Jadwigą córką Władysława II Jagiełły króla Polski, przez dłuższy czas uważany za ewentualnego następcę tronu polskiego. Wzmocnił władzę książęcą w Brandenburgii, powiększył obszar państwa odzyskując w 1454 r. z rąk Krzyżaków Nową Marchię zastawioną jeszcze przez Zygmunta Luksemburskiego. W latach 1445-48 toczył wojnę z księciem wołogoskim Warcisławem IX. W 1464 r. po bezpotomnej śmierci Ottona III ostatniego księcia szczecińskiego z dynastii Gryfitów bezskutecznie usiłował opanować jego posiadłości walcząc z kuzynami zmarłego książętami Erykiem II i Warcisławem X z linii wołogoskiej. Abdykował w 1470 r. na rzecz brata Albrechta "Achillesa".
 
  książę elektor Albrecht "Achilles"Albrecht "Achilles"
(*Tangermünde 29.XI.1414, +Frankfurt nad Menem 11.III.1486)
margrabia (książę) brandenburski z Ansbach 1440-1486, z Bayreuth i Kulmbach oraz burgrabia Norymbergi 1457-1486,
książę elektor Brandenburgii 1470-1486

Brat poprzedniego, syn księcia-elektora Fryderyka I, kontynuował politykę powiększania państwa brandenburskiego drogą wojen z sąsiadami. W latach 1476-79 toczył 
bez powodzenia wojnę na Śląsku o opanowanie księstwa głogowskiego. W 1479 r. za pośrednictwem króla Polskiego zawarł pokój z księciem Bogusławem X, który ostatecznie zakończył walki na Pomorzu Zachodnim o sukcesję szczecińską. W 1473 r. wydał rozporządzenie zwane "Dispositio Achillea", w którym określono zasady dziedziczenia w rodzie Hohenzollernów. Rycerz-kondotier, utalentowany i sprytny dyplomata.
 
  książę elektor Jan "Cicero"Jan "Cicero"
(*Ansbach 2.VIII.1455, +Arneburg 9.I.1499)
książę elektor Brandenburgii 1486-1499
Syn poprzedniego, w układzie z 1493 r. uzyskał prawo dziedziczenia Hohenzollernów w razie wygaśnięcia Gryfitów książąt Pomorza Zachodniego. Za jego panowania Berlin stał się stolicą państwa.
 
  książę elektor Joachim I "Nestor"Joachim I "Nestor"
(*
Cölln nad Szprewą 21.II.1484, +Stendal 11.VII.1535)
książę elektor Brandenburgii 1499-1535
Syn poprzedniego, władca-humanista, wielki przeciwnik Marcina Lutra i jego religii. Wczesne lata jego panowania upłynęły na uporządkowaniu spraw elektoratu. Joachim I "Nestor" usprawnił administrację, prawo, popierał rozwój handlu i miast. Przed elekcją cesarską w 1519 r. gorliwy zwolennik króla Francji Franciszka I, podczas wyborów oddał głos na Karola V. Pomimo tego kroku jego stosunki z nowym władcą nie układały się przyjaźnie, a przez następne kilka lat sprzyjał on wrogom Karola. Elektor był patronem nauki, założył w 1506 r. uniwersytet we Frankfurcie nad Odrą.
 
  książę elektor Joachim II "Hektor"Joachim II "Hektor"
(*Cölln nad Szprewą 9.I.1505, +Köpenick 3.I.1571)
książę elektor Brandenburgii 1535-1571
Syn poprzedniego, znany z rozrzutności, w 1539 r. przyjął luteranizm jako oficjalna religię państwową konfiskując majątki kościelne.
 
  książę elektor Jan Jerzy "Ekonom"Jan Jerzy "Ekonom"
(*Cölln nad Szprewą11.IX.1525, +Berlin 18.I.1598)
książę elektor Brandenburgii 1571-1598
Syn poprzedniego, gorliwy luteranin, zasłynął z oszczędności. W czasie jego panowania Brandenburgia przeżywała okres pokoju, stabilizacji i rozwoju gospodarczego.
 
  książę elektor Joachim FryderykJoachim III Fryderyk
(*Cölln nad Szprewą 27.I.1546, +Köpenick 18.VII.1608)
książę elektor Brandenburgii 1598-1608, regent księstwa Prus 1603-1608
Syn poprzedniego, od 1603 r. regent ks.Prus, sprawował władzę w imieniu chorego psychicznie księcia Albrechta Fryderyka Hohenzollerna z linii Ansbach-Bayreuth-Kulmbach. Na Śląsku sprawował rządy w dziedzicznym księstwie karniowskim oraz zastawnych ziemiach bogumińskiej i bytomskiej. W 1611 r. otrzymał przeniesienie lenna pruskiego na siebie i swoich następców w linii elektorskiej. Na mocy układu dynastycznego zawartego w 1598 r. w Gerze tak zwanego "Geraischer Hausvertrag" uregulował sposób dziedziczenia w rodzie Hohenzollernów. Według niego po wygaśnięciu Hohenzollernów ze starszej linii z Ansbach oraz śmierci ich dziedzica w osobie księcia-elektora brandenburskiego posiadłości Ansbach i Bayreuth miały przejść we władanie jego młodszych braci Krystiana i Joachima Ernesta.
 
  książę elektor Jan ZygmuntJan Zygmunt
(*Halle nad Saale 8.XI.1572, +Berlin 23.XII.1619)
książę elektor Brandenburgii 1608-1619 => Zobacz niżej
Syn poprzedniego, od 1608 r. regent ks.Prus, sprawował władzę w imieniu chorego psychicznie księcia Albrechta Fryderyka Hohenzollerna ze starszej linii z Ansbach. Dzięki korzystnemu małżeństwu, po kilkuletniej wojnie i podziale księstwa Jülich, objął w 1614 r. księstwo Kleve oraz hrabstwa Mark i Ravensberg, posiadłości leżące 
nad Renem w północno-zachodnich Niemczech. W 1618 r. po bezpotomnej śmierci Albrechta Fryderyka Hohenzollerna objął także księstwo Prus. W 1613 r. przyjął wraz 
z rodzina wyznanie kalwińskie.
 
  książę elektor Jerzy WilhelmJerzy Wilhelm
(*Cölln nad Szprewą 3.XI.1595, +Królewiec 1.XII.1640)
książę elektor Brandenburgii 1619-1640 => Zobacz niżej
Syn poprzedniego, w latach wojny trzydziestoletniej 1618-1648 usiłował bez powodzenie zachować neutralność Brandenburgii lawirując pomiędzy cesarzem
a Szwecją. W 1631 r. został; zmuszony przez króla Szwecji Gustawa II Adolfa do wypowiedzenia wojny cesarzowi. W czasie działań wojennych jego posiadłości nie uniknęły okupacji i zniszczeń wojennych. Po klęsce Szwedów w bitwie pod Nordlingen w 1634 r. Jerzy Wilhem wycofał Brandenburgię z wojny zawierając z cesarzem Ferdynandem II separatystyczny pokój w Pradze w 1635 r., a następnie mieszkał aż do śmierci w 1640 r. w najbezpieczniejszej części swojego państwa - Prusach Wschodnich.
 
  książę elektor Fryderyk Wilhelm "Wielki Elektor"Fryderyk Wilhelm "Wielki Elektor"
(*Cölln nad Szprewą 16.II.1620, +Poczdam 29.IV.1688)
książę elektor Brandenburgii 1640-1688 => Zobacz niżej
Syn poprzedniego, w 1648 r. na mocy traktatów westfalskich kończących wojnę trzydziestoletnią uzyskał znaczne nabytki terytorialne : wschodnią część Pomorza Zachodniego z Kołobrzegiem i Słupskiem, księstwa biskupie Minden i Halberstadt oraz obietnicę objęcia księstwa arcybiskupiego Magdeburga, przyłączonego ostatecznie w 1680 r. Podczas najazdu szwedzkiego na Polskę w 1655 r. stanął po stronie Szwecji, łamiąc zobowiązania lenne wobec Rzeczpospolitej. Ceną za odstąpienia od Szwecji i sojusz z Polską był traktat welawsko-bydgoski z 1657 r., w którym Rzeczpospolita ze zwierzchnictwa nad księstwem pruskim, dając elektorowi Lębork, Bytów 
i Drahim.
 
  król Fryderyk IFryderyk III
(*Królewiec 11.VII.1657, +Berlin 25.II.1713)
książę elektor Brandenburgii 1688-1701 => Zobacz niżej
Syn poprzedniego, w zamian za przystąpienie do wojny o sukcesję hiszpańską po stronie cesarza przeciw Francji i Hiszpanii otrzymał od niego w 1700 r. zgodę na koronację. W związku z tym 18.I.1701 r. koronował się w Królewcu na króla Prus jako Fryderyk I. Planował rozbiór Rzeczpospolitej w celu uzyskania dla siebie Prus Królewskich. Jego zabiegi w tej kwestii spotkały się w 1709 r. z odmowa Rosji. Rozrzutny, usiłował naśladować w Berlinie styl dworu wersalskiego Ludwika XIV.
 


PRUSY

książęta Prus

  książę elektor Jan ZygmuntAlbrecht
(*Ansbach 17.V.1490, +Tapiau n.Pregołą 20.III.1568)
wielki mistrz Zakonu Krzyżackiego 1510-1525, książę Prus 1525-1568
Syn Fryderyka V margrabiego brandenburskiego z Ansbach.
 
  książę elektor Jan ZygmuntAlbrecht Fryderyk
(*Królewiec 7.V.1553, +Primorsk (Fischhausen) k.Piławy 28.VIII.1618)
książę Prus 1568-1618
Syn poprzedniego, 
 
  książę elektor Jan ZygmuntJan Zygmunt
(*Halle nad Saale 8.XI.1572, +Berlin 23.XII.1619)
książę Prus 1618-1619 (regent 1608-1618) => Zobacz wyżej
 
  książę elektor Jerzy WilhelmJerzy Wilhelm
(*Cölln nad Szprewą 3.XI.1595, +Królewiec 1.XII.1640)
książę Prus 1619-1640 => Zobacz wyżej
 
książę elektor Fryderyk Wilhelm "Wielki Elektor"Fryderyk Wilhelm "Wielki Elektor"
(*Cölln nad Szprewą 16.II.1620, +Poczdam 29.IV.1688)
książę Prus 1640-1688 => Zobacz wyżej

królowie Prus

król Fryderyk IFryderyk I
(*Królewiec 11.VII.1657, +Berlin 25.II.1713)
książę Prus 1688-1701, król Prus 1701-1713 => Zobacz wyżej
król Fryderyk Wilhelm I "Król Żołnierz', "Król Sierżant"Fryderyk Wilhelm I "Król Żołnierz", "Król Sierżant"
(*Berlin 14/15.VIII.1688, +Berlin 31.V.1740)
król Prus 1713-1740
Syn poprzedniego, po objęciu rządów zredukował wydatki związane z utrzymaniem dworu. Oszczędny i pracowity, całe swoje panowanie poświęcił rozbudowie aparatu monarchii absolutnej. Zreformował administrację i wojsko. W 1713 r. po wycofaniu armii pruskiej z wojny o sukcesję hiszpańską przystąpił w schyłkowej fazie do wojny północnej po stronie koalicji antyszwedzkiej. Dzięki czemu na mocy traktatu pokojowego podpisanego w Sztokholmie w 1720 r. otrzymał część Pomorza Zachodniego 
ze Szczecinem. W 1720 r. zawarł z Rosja traktat w Poczdamie, zobowiązujący obydwa państwa do utrzymania stanu bezładu i anarchii w Polsce. 
król Fryderyk II "Wielki"Fryderyk II "Wielki"
(*Berlin 24.I.1712, +Poczdam 17.VIII.1786)

król Prus 1740-1786
Syn poprzedniego, korzystając z zaangażowania Habsburgów w austriacka wojnę sukcesyjną w latach 1740-48 wystąpił przeciw nim i w dwóch wojnach śląskich 1741-42 oraz 1744-45 zdobył większość Śląska oprócz ziemi cieszyńskiej i opawskiej. W czasie wojny siedmioletniej 1756-63 obronił swój stan posiadania walcząc przeciw koalicji składającej się z Austrii, Rosji i Francji. Prowadził agresywną politykę wobec Rzeczpospolitej, biorąc w 1772 r. udział wraz z Rosją i Austrią w jej I rozbiorze. Prusy zajęły Pomorze Gdańskie bez Gdańska i Torunia, Warmię, północną Wielkopolskę i część Kujaw, uzyskując połączenie terytorialne Prus Wschodnich z Brandenburgią. Uznawany za ideał oświeconego monarchy absolutnego, król-filozof, poeta, wielki wódz. Był ostatnim wybitnym przedstawicielem dynastii Hohenzollernów.
król Fryderyk Wilhelm IIFryderyk Wilhelm II "Gruby Wilhelm"
(*Berlin 25.IX.1744, +Poczdam 16.XI.1797)

król Prus 1786-1797
Bratanek poprzedniego, syn księcia pruskiego Augusta Wilhelma. W latach 1792-1795 uczestniczył w wojnie z rewolucyjną Francją, w której Prusy nie odniosły większych sukcesów. Prowadził politykę antypolską, biorąc udział w II i III rozbiorze Rzeczpospolitej w 1793 i 1795 r. Prusy zajęły wówczas pozostałą część Wielkopolski, Gdańsk, Toruń oraz północną i zachodnią część Mazowsza z Warszawą. Człowiek miernych talentów, znany ze swobodnego trybu życia, rządy powierzał swoim ministrom.
król Fryderyk Wilhelm IIIFryderyk Wilhelm III
(*Poczdam 3.VIII.1770, +Berlin 7.VI.1840)

król Prus 1797-1840
Syn poprzedniego, w 1806 r. wziął udział w wojnie przeciw Francji, która zakończyła się klęską. Na mocy pokoju w Tylży 9.VII.1807 Prusy straciły wszystkie terytoria na zachód od Łaby oraz ziemie uzyskane podczas II i III rozbioru Polski. W 1812 r. przystąpił w ramach koalicji z Rosją, Anglią, Austrią i Szwecją do wojny przeciw Francji. 
W 1814 r. jego wojska zajęły Paryż kładąc kres I cesarstwu. W 1815 r. armia pruska wzięła udział w zwycięskiej bitwie pod Waterloo, w której został ostatecznie pokonany Napoleon I. Na mocy decyzji kongresu wiedeńskiego obradującego w latach 1814-15 Prusy odzyskały utracone tereny, w tym ziemie polskie za wyjątkiem tych, które przypadły Rosji w ramach tak zwanego Królestwa Polskiego (Kongresowego). Człowiek ograniczony, skrajny konserwatysta, ulegał wpływom ministrów i żony.
król Fryderyk Wilhelm IVFryderyk Wilhelm IV
(*Berlin 15.X.1795, +Poczdam 2.I.1861)

król Prus 1840-1861
Syn poprzedniego, w 1850 r. przyjmując konstytucję z 5.XII.1848 r. przekształcił Prusy w monarchię konstytucyjną. W 1849 r. odrzucił koronę cesarską ofiarowaną mu przez Zgromadzenie Narodowe we Frankfurcie nad Menem. Wszechstronnie uzdolniony, znawca sztuki, głęboko religijny, konserwatysta. W ostatnich latach życia zdradzał objawy choroby psychicznej, w związku z powyższym od 1858 r. regencję w państwie sprawował jego brat i następca Wilhelm I.


NIEMCY

cesarze Niemiec

cesarz Wilhelm IWilhelm I
(*Berlin 22.III.1797, +Berlin 9.III.1888)

król Prus 1861-1871, cesarz Niemiec 1871-1888
Brat poprzedniego, konserwatysta lecz człowiek mało energiczny i chwiejny. Faktyczne rządy sprawował w jego imieniu Otto von Bismarck, od 1862 premier Prus, 
a później kanclerz Niemiec, realizujący politykę zjednoczenia wszystkich ziem niemieckich pod berłem króla Prus. W 1864 r. Prusy pokonały kolejno : Danię odbierając 
jej Szlezwik i Holsztyn, w 1866 r. Austrię doprowadzając do utworzenia Związku Północnoniemieckiego pod swoim przewodnictwem a w latach 1870-71 Francję. 
W okupowanym przez wojska pruskie Wersalu 18.I.1871 r. zostało ogłoszone Cesarstwo Niemieckie tak zwana II Rzesza. Niemcy uzyskały od Francji Alzację 
i Lotaryngię.
cesarz Fryderyk IIIFryderyk III
(*Poczdam 18.X.1831, +Poczdam 15.VI.1888)

cesarz Niemiec 1888
Syn poprzedniego, panował ledwie 99 dni. Znany z poglądów liberalnych i krytyki kanclerza Bismarcka. W 1887 r. zachorował na raka krtani, leczony nieskutecznie przez angielskich i niemieckich lekarzy, został 7.II.1888 r. poddany tracheotomii, która pozbawiła go głosu. Ciężko chory wstąpił na tron po śmierci ojca. Choroba uniemożliwiła mu sprawowanie rządów. 
  cesarz Wilhelm IIWilhelm II
(*Berlin 27.I.1859, +Doorn 4.VI.1941)
cesarz Niemiec 1888-1918, pretendent do tronu 1918-1941
Syn poprzedniego, megaloman, człowiek lekkomyślny o miernych zdolnościach intelektualnych. W 1890 r. zdymisjonował kanclerza Bismarcka, jego zdaniem zagrażającego władzy cesarza. Forsował zbrojenia, prowadził agresywną politykę zagraniczną, która doprowadziła do rozpadu systemu sojuszy stworzonych przez Bismarcka. Jego awanturnicze wystąpienia w okresie II wojny burskiej 1899-1902 oraz I i II kryzysu marokańskiego w 1905 i 1911 r. postawiły Europę na krawędzi wojny. 
W 1914 r. przystąpił do I wojny światowej. W latach wojny jego rola zmalała, a od 1916 r. faktyczną władzę w kraju  sprawowały armia i sztab generalny w osobach generałów Paula von Hindenburga i Ericha von Ludendorffa. Po wybuchu w Niemczech rewolucji i proklamowaniu republiki udał się 10.XI.1918 r. na emigracje do Holandii, gdzie 28.XI. abdykował.
 

pretendenci do tronu Niemiec i Prus

  Fryderyk Wilhelm Wiktor
(*Poczdam 6.V.1882, +Hechingen 20.VII.1951)
pretendent do tronu Niemiec i Prus (jako Wilhelm) 1941-1951
Syn poprzedniego, uczestnik I wojny światowej, po 1918 r. na emigracji w Holandii. W 1923 r. powrócił do Niemiec, w 1932 r. był wymieniany jako jeden z kandydatów 
na prezydenta Niemiec, odmówił wstąpienia do partii NSDAP, po 1934 r. wycofał się całkowicie z życia politycznego mieszkając w swoich rezydencjach w Poczdamie 
i Oleśnicy. Po śmierci ojca w 1941 r. został głową rodu Hohenzollernów. Po zakończeniu II wojny światowej został uwięziony przez Francuzów, a następnie umieszczony 
w areszcie domowym na zamku Hechingen, gdzie zmarł. Był znany jako miłośnik sportu.
 
  Ludwik Ferdynand
(*Poczdam 9.XI.1907, +Brema 25.IX.1994)
pretendent do tronu Niemiec i Prus 1951-1994
Syn poprzedniego, ulubiony wnuk Wilhelma II. Pretendentem do tronu cesarskiego został w 1933 r. gdy jego starszy brat Wilhelm Fryderyk Franciszek zawarł małżeństwo morganatyczne z Dorotą von Salviati.
 
  Jerzy Fryderyk Ferdynand
(*Brema 10.VI.1976)
pretendent do tronu Niemiec i Prus od 1994
Wnuk poprzedniego, a syn księcia Ludwika Ferdynanda, zmarłego w 1977 r. z ran odniesionych na poligonie podczas manewrów wojskowych. Oddziedziczył pretensje do tronu po śmierci dziadka oraz zrzeczeniu się praw swoich dwóch stryjów Fryderyka Wilhelma i Michała Hohenzollernów. W 2001 r. po śmierci Fryderyka Franciszka (V) Michała ostatniego męskiego przedstawiciela dynastii meklemburskiej ze Schwerina został tytularnym księciem tych ziem. Jest protektorem protestanckiej gałęzi Rycerskiego Zakonu Świętego Jana z Jerozolimy, zwanego zakonem joannitów lub Baliwatem Brandenburskim oraz wielkim mistrzem orderów domowych Czarnego Orła 
i Rodu Hohenzollernów, zajmuje się działalnością kulturalną i charytatywną.
 


HOHENZOLLERN

hrabiowie i książęta Hohenzollern-Hechingen
  Eitel Fryderyk I (IV)
(*Sigmaringen 7.VIII.1545, +Hechingen 16.I.1605)
hrabia Hohenzollern-Hechingen 1575-1605
Przedstawiciel szwabskiej linii rodu, syn Karola I hrabiego Hohenzollern, brat Karola II hrabiego Hohenzollern-Sigmaringen.
 
  Jan Jerzy
(*Hechingen 1577, +Hechingen 28.IX.1623)
hrabia Hohenzollern-Hechingen 1605-1623, książę 1623
Syn poprzedniego, 
 
  Eitel Fryderyk II (V)
(*Hechingen I.1601, +Issenheim, Alzacja 11.VII.1661)
książę Hohenzollern-Hechingen 1623-1661
Syn poprzedniego, 
 
  Filip
(*Hechingen 4.VI.1616, +Hechingen 24.I.1671)
książę Hohenzollern-Hechingen 1661-1671
Brat poprzedniego, 
 
  Fryderyk Wilhelm
(*Hechingen 20.IX.1663, +Hechingen 14.XI.1735)
książę Hohenzollern-Hechingen 1671-1730
Syn poprzedniego, 
 
  Fryderyk Ludwik
(*Strasburg 1.IX.1688, +zamek Lindich k.Hechingen 4.VI.1750)
książę Hohenzollern-Hechingen 1730-1750
Syn poprzedniego, 
 
  Józef Fryderyk Wilhelm
(*Bayreuth 12.XI.1717, +Hechingen 9.IV.1798)
książę Hohenzollern-Hechingen 1750-1798
Kuzyn poprzedniego, syn Hermana Fryderyka hrabiego Hohenzollern-Hechingen, a wnuk księcia Filipa.
 
  Herman Maria Fryderyk
(*Lockenhaus, Burgenland, Austria 30.VII.1751, +Hechingen 2.XI.1810)
książę Hohenzollern-Hechingen (jako Herman) 1798-1810
Bratanek poprzedniego, 
 
  Fryderyk Herman Otto
(*Namur, Belgia 22.VII.1776, +zamek Lindich k.Hechingen 13.IX.1838)
książę Hohenzollern-Hechingen (jako Fryderyk) 1810-1838
Syn poprzedniego, 
 
  Fryderyk Wilhelm Konstantyn
(*Żagań 16.II.1801, +Czerwieńsk k.Zielonej Góry 3.IX.1869)
książę Hohenzollern-Hechingen (jako Konstantyn) 1838-1849
, pretendent do tronu księstwa Hohenzollern-Hechingen 1849-1869
Syn poprzedniego, 
 
hrabiowie i książęta Hohenzollern-Sigmaringen
  Karol II
(*Sigmaringen 22.I.1547, +Sigmaringen 8.IV.1606)
hrabia Hohenzollern-Sigmaringen 1576-1606
Przedstawiciel szwabskiej linii rodu, syn Karola I hrabiego Hohenzollern, brat Eitela Fryderyka I (IV) hrabiego Hohenzollern-Hechingen.
 
  Jan
(*Sigmaringen 17.VIII.1578, +Monachium 22.III.1638)
hrabia Hohenzollern-Sigmaringen 1606-1623, książę 1623-1638, hrabia Hohenzollern-Haigerloch 1634-1638
Syn poprzedniego, 
 
  Meinrad I
(*Monachium 1605, +Sigmaringen 30.I.1681)
książę Hohenzollern-Sigmaringen i hrabia Hohenzollern-Haigerloch 1638-1681 
Syn poprzedniego, 
 
  Maksymilian
(*Monachium 20.I.1636, +Sigmaringen 13.VIII.1689)
książę Hohenzollern-Sigmaringen 1681-1689
Syn poprzedniego, 
 
  Meinrad II
(*Sigmaringen 1.XI.1673, +Sigmaringen 20.X.1715)
książę Hohenzollern-Sigmaringen 1689-1715
Syn poprzedniego, 
 
  Józef Fryderyk Ernest
(*Sigmaringen 24.V.1702, +Haigerloch 8.XII.1769)
książę Hohenzollern-Sigmaringen 1715-1769, hrabia Hohenzollern-Haigerloch 1767-1769
Syn poprzedniego, 
 
  Karol Fryderyk
(*Sigmaringen 9.I.1724, +Krauchenwies k.Sigmaringen 20.XII.1785)
książę Hohenzollern-Sigmaringen 1769-1785
Syn poprzedniego, 
 
  Antoni Alojzy
(*Sigmaringen 20.VI.1762, +Sigmaringen 17.X.1831)
książę Hohenzollern-Sigmaringen 1785-1831
Syn poprzedniego, 
 
  Karol III
(*Sigmaringen 20.II.1785, +Bolonia 11.III.1853)
książę Hohenzollern-Sigmaringen 1831-1848
Syn poprzedniego, 
 
  Karol Antoni
(*Krauchenwies k.Sigmaringen 7.IX.1811, +Sigmaringen 2.VI.1885)
książę Hohenzollern-Sigmaringen 1848-1849, pretendent do tronu księstwa Hohenzollern-Sigmaringen 1849-1885, Hohenzollern-Hechingen 1869-1885
Syn poprzedniego, 
 
pretendenci do tronu księstwa Hohenzollern
  Leopold Stefan Karol Antoni
(*Krauchenwies k.Sigmaringen 22.IX.1835, +Berlin 8.VI.1905)
pretendent do tronu księstwa Hohenzollern (jako Leopold) 1885-1905
Syn poprzedniego, brat Karola I króla Rumunii.
 
  Wilhelm August Karol Józef
(*Benrath k.Düsseldorf 7.III.1864, +Sigmaringen 22.X.1927)
pretendent do tronu księstwa Hohenzollern (jako Wilhelm) 1905-1927
Syn poprzedniego, 
 
  Fryderyk Wiktor Pius Aleksander
(*Heiligendamm, Meklemburgia 30.VIII.1891, +Krauchenwies k.Sigmaringen 6.II.1965)
pretendent do tronu księstwa Hohenzollern (jako Fryderyk) 1927-1965
Syn poprzedniego, 
 
  Fryderyk Wilhelm
(*zamek Umkirch k.Fryburga 3.II.1924, +Sigmaringen 16.IX.2010)
pretendent do tronu księstwa Hohenzollern 1965-2010
Syn poprzedniego, 
 
  Karol Fryderyk Emich Meinrad
(*Sigmaringen 20.IV.1952)
pretendent do tronu księstwa Hohenzollern (jako Karol Fryderyk) od 2010
Syn poprzedniego, 
 


RUMUNIA

książęta i królowie Rumunii 

  Karol I
(*Sigmaringen 20.IV.1839, +Sinaia 10.X.1914)
książę Rumunii 1866-1881, król 1881-1914
Przedstawiciel szwabskiej linii rodu, syn Karola Antoniego księcia Hohenzollern-Sigmaringen
 
  Ferdynand I
(*Sigmaringen 24.VIII.1865, +Sinaia 20.VII.1927)
król Rumunii 1914-1927
Bratanek poprzedniego, syn Leopolda księcia Hohenzollern-Sigmaringen,
 
  Karol II
(*Sinaia 15.X.1893, +Estoril, Portugalia 4.IV.1953)
król Rumunii 1930-1940
Syn poprzedniego,
 
  Michał I
(*Sinaia 25.X.1921)
król Rumunii 1927-1930 i 1940-1947, pretendent do tronu od 1947
Syn poprzedniego,