powrót => STRONA GŁÓWNA

® copyright reserved by Michał Czechowski


 AEKIDZI  ARGEADZI  ELIMEOCI, ANTYGONIDZI
 ACHEMENIDZI  ARTABAZYDZI, MITRYDATYDZI  PTOLEMEUSZE (LAGIDZI)

 ANTYPATRYDZI

 ATTALIDZI  SELEUCYDZI
w górę

  genealogia AEKIDÓW  AEKIDZI  -» mapa

w górę

moneta króla Epiru ALEKSANDRA IDynastia wywodząca się z plemienia Molossów panująca w Epirze ok.423-231 p.n.e. oraz w Macedonii 287-285 i 274-272 p.n.e. Według legendy ich protoplastą był Neoptolemus syn Achillesa i Andromachy wdowy po księciu trojańskim Hektorze. Pierwszy historyczny władca Admetos, który żył w V w. p.n.e. Jego potomek Aleksander I "z Molossów" odgrywał pewną rolę polityczną jako brat Olimpias matki króla Macedonii Aleksandra III "Wielkiego". Najwybitniejszą postacią w dynastii Aekidów był Pyrrus I, który umiejętnie wykorzystywał walki pomiędzy diadochami po śmierci Aleksandra i starał się stworzyć potężne państwo w zachodniej części jego imperium. Dwukrotnie na krótko zdobywał tron Macedonii. W 281 p.n.e. został wezwany przez mieszkańców Tarentu, greckiego miasta na południu Półwyspu Apenińskiego do obrony ich przed Rzymianami. W czasie prowadzonej wojny Pyrrus dwukrotnie pokonał wojska rzymskie w bitwach pod pod Herakleą w 280 p.n.e. i pod Ausculum w 279 p.n.e., kosztem ogromnych strat. Stąd powstało określenie "pyrrusowe zwycięstwo". Później pomagał Syrakuzanom w walce z Kartaginą i zdobył większą część Sycylii w 278 p.n.e. Wezwany na pomoc przez swoich sprzymierzeńcow wrócił do Italii. Został w 275 p.n.e. pobity przez Rzymian pod Benewentem po czym przedostał się do Epiru. Zginął w 272 p.n.e. w trakcie walk na ulicach miasta Argos, gdy chciał opanować Peloponez. Jego potomkowie i następcy nie odgrywali już większej roli politycznej, a ok.234 p.n.e. stracili władzę na rzecz republiki związkowej zwanej Symmachią Epirotów.
w górę

  genealogia ACHEMENIDÓW  ACHEMENIDZI  -» mapa

w górę

moneta króla Persji i Egiptu DARIUSZA IIIDynastia panująca w Persji ok.550-330 p.n.e. Wywodzili się od Achemenesa księcia Parsua żyjącego w 1 połowie VII w. p.n.e. Jego dwaj wnukowie Cyrus I i Ariaramnes stali się założycielami dwóch głównych linii dynastii : starszej z Anszan i młodszej z Parsua. Persowie przybyli do Iranu ze stepów Centralnej Azji i osiedlili się na zachód od starożytnego Elamu u wybrzeży Zatoki Perskiej. W 646 p.n.e. po zniszczeniu Elamu przez Asyryjczyków zajęli tereny tego państwa. W 612 p.n.e. wraz z Babilończykami i Medami zdobyli Niniwę kładąc kres państwu asyryjskiemu i korzystając z sytuacji, zajęli jego wschodnie tereny. Mimo to ich państwo było wciąż mało znaczące i często popadało w zależność od żyjących na północy Medów będących wówczas jedną z największych potęg starożytnego świata. Około 551 p.n.e. król Anszan Cyrus II "Wielki" stanął na czele powstania przeciwko władcy Medów Astyagesowi, którego pokonał i stał się właściwym twórcą imperium perskiego. Kolejną zdobyczą Cyrusa stało się królestwo Lidii zajęte w 546 p.n.e., następnie tereny na wschodzie aż po dolinę Indusu oraz Babilon w 539 p.n.e. Syn i następca Cyrusa Kambizes II "Młodszy" kontynuował ekspansywną politykę swojego ojca podbijając w 525 p.n.e Egipt. W 522 p.n.e. musiał wrócić do Persji gdzie pojawił się podający się za jego brata uzurpator Smerdis i wkrótce zmarł w niewyjaśnionych okolicznościach. Jego następcą został Dariusz I "Wielki" przedstawiciel młodszej linii Achemenidów. Zabił on Smerdisa i stłumił liczne rebelie, które wybuchły w całym imperium stając się odnowicielem państwa staroperskiego. Później wyprawił się przeciwko Scytom znad Morza Kaspijskiego. W 518 p.n.e. podbił ziemie nad Indusem, a być może wdarł się nawet w głąb Indii. Po tych sukcesach zainteresował się zachodnimi rubieżami imperium. W 513 p.n.e. wkroczył do Europy
i zaatakował Trację, po czym przekroczył Dunaj i zaatakował Scytów żyjących na nadczarnomorskich stepach. Ta ostatnia wyprawa zakończyła się fiaskiem. Dariusz wrócił do Persji zostawiając w Europie część armii, by dokończyła podboju Tracji. W 499 p.n.e. wybuchł bunt w greckich miastach w Anatolii  zdławiony przez armię perską po pięciu latach. Ponieważ buntownikom udzieliły pomocy Eretria
i Ateny Dariusz postanowił ukarać oba miasta i w 490 p.n.e. wysłał armię do Grecji. Persowie zniszczyli leżącą na wyspie Eubea Eretrię, a następnie wylądowali w Attyce pod Maratonem gdzie jednak ponieśli klęskę w starciu z ateńskimi hoplitami. Porażka nie zniechęciła Dariusza. Postanowił wysłać drugą dużo silniejszą armię. Przygotowania przerwała jego śmierć w 486 p.n.e. Syn i następca Dariusza, Kserkses I, postanowił zrealizować zamierzenia ojca. W 480 p.n.e. wyruszył przez Trację i Macedonię do Grecji. Jednak poniósłszy klęskę w bitwach pod Salaminą w 480 p.n.e. i Platejami
w 479 p.n.e. musiał zrezygnować z podboju Grecji. Po śmierci Kserksesa w 465 p.n.e. tron perski objął jego syn Artakserkses I "Długoręki". Nowy król zakończył wojnę z Grekami godząc się na niepodległość  miast greckich w Anatolii. Jego dwaj starsi synowie Kserkses II i Sogdianus zostali kolejno zamordowani w kilka miesięcy po wstąpieniu na tron. Trzeci, Dariusz II, przetrwał dzięki wymordowaniu wszystkich potencjalnych konkurentów. W czasie jego rządów Persja przeżywała liczne bunty. Jego synowie  wszczęli po zgonie ojca wojnę domową zakończoną klęską i śmiercią młodszego z nich Cyrusa w 401 p.n.e. w bitwie pod Kunaksą nieopodal Babilonu. Zwycięski Artakserkses II "Memnon" utraciła w wyniku buntów władzę nad Egiptem w 404 p.n.e., a w 394 p.n.e. pokonał flotę Sparty pod Knidos i na przełomie 387/386 p.n.e. zmusił to państwo do zawarcia tzw. pokoju Antalkidasa odzyskując władzę nad greckimi miastami w Azji Mniejszej. Syn i następca Artakserksesa II, Artakserkses III "Ochus" był bezwzględnym despotą, zgładził krewnych zagrażających jego władzy, podporządkował sobie buntujących się satrapów a w 343 p.n.e. odzyskał Egipt pokonując faraona Nektanebo II. Zginął otruty przez spiskowców, którym przewodził eunuch Bagoas. Jego następcą został syn - Arses, który wstąpił na tron perski pod imieniem Artakserksesa IV i po krótkim panowaniu został również zgładzony przez Bagaosa. Ostatnim władcą imperium Achemenidów został obwołany Codomannus panujący pod imieniem Dariusza III. Nowy władca kazał zgładzić wszechwładnego eunucha Bagaosa i utrzymał panowanie perskie nad Egiptem. Na czasy jego panowania przypada macedońska wyprawa na Persję. W 334 p.n.e. wojska Aleksandra Macedońskiego wylądowały w Azji Mniejszej
i rozbił siły miejscowych satrapów perskich w bitwie pod Granikiem. W 333 p.n.e. siły perskie dowodzone przez króla Dariusza zostały ponownie pokonane w bitwie pod Issos. Ta klęska spowodowała utratę Fenicji, Palestyny oraz Egiptu. W 331 p.n.e. w bitwie pod Gaugamelą w Mezopotamii wojska macedońskie zadały ostateczną klęskę armii perskiej. Dariusz uciekł z pola bitwy razem z niedobitkami swojej armii, a w 330 p.n.e. został zamordowany niedaleko miejscowości Hecatompylos w Partii przez swojego krewnego satrapę Baktrii Bessosa, który ogłosił się królem Persji pod imieniem Artakserksesa IV. Odgałęzieniami Achemenidów byli satrapowie z Sardis i Daskyleon oraz Farnacydzi z Frygii.
w górę

  genealogia ANTYPATRYDÓW  ANTYPATRYDZI  -» mapa

w górę

moneta króla Macedonii KASSANDRADynastia panująca w Macedonii 305-294 oraz 279 p.n.e. Potomkowie Kassandra najstarszego syna Antypatera jednego z wodzów królów Macedonii Filipa II i Aleksandra III "Wielkiego". Kassander brał udział w wojnach diadochów toczących się po śmierci Aleksandra pomiędzy jego dowódcami : Antypaterem (399-319 p.n.e.), Antygonem I "Monoftalmem" (382-301 p.n.e.), Eumenesem z Kardii (361-315 p.ne.), Kraterosem (zm.320 p.n.e.), Lizymachem (361-281 p.n.e.), Perdikkasem (ok.360-320 p.n.e.), Polyperchonem (394-ok.303), Ptolemeuszem I "Soterem" (ok.369-282 p.n.e.) oraz Seleukosem I "Nikatorem" (ok.358-281 p.n.e.). Następnie Kassander opanował Macedonię, doprowadził w 316r. p.n.e. do śmierci Olimpias wdowę po królu Filipie II, a w 309 p.n.e. kazał zamordować Aleksandra IV ostatniego króla z dynastii Argeadów oraz jego matkę Roksanę wdowę po Aleksandrze III "Wielkim", by w 305r. p.n.e. zostać ostatecznie samemu królem. Jego synowie i następcy panowali krótko, a ostatni z nich został zdetronizowany w 294 p.n.e. przez Demetriusz I "Poliorcetes" z dynastii Antygonidów. W 279 p.n.e. Antypatrydzi  ponownie na krótko doszli do władzy w królestwie Macedonii w osobie Antypatra II.
w górę

  genealogia ARGEADÓW  ARGEADZI  -» mapa

w górę

moneta króla Macedonii AMYNTASA IIIDynastia panująca w Macedonii od czasów legendarnych do 309 p.n.e. Nazwa pochodzi od macedońskiego miasta Argos, rzekomej kolebki rodu. Pierwszym przedstawicielem dynastii wyraźnie wspomnianym w źródłach był Archelaos (zm.399 p.n.e.), który dzięki reformom gospodarczym i militarnym umocnił swoje królestwo. Jego następcy nie wyróżnili się niczym szczególnym a w Macedonii ścierały się wpływy Aten i Teb, wówczas dwóch najsilniejszych państw-miast greckich. W 359 p.n.e. tron objął Filip II, który zreformował armię i przystąpił do ekspansji : najpierw na kolonie greckie nad Morzem Czarnym, a później na samą Grecję. Państwa greckie pod przewodnictwem Aten i Teb bezskutecznie usiłowały przeciwstawić się Macedonii, armia Filipa rozbiła ich wojska w 338r. w bitwie pod Cheroneją. Po śmierci Filipa II w 336r. p.n.e. na tron macedoński wstąpił jego syn Aleksander III. Kontynuując ekspansywną politykę ojca rozpoczął w 334r. p.n.e.  macedońsko-grecką wyprawę wojenną przeciwko Persji. Zwycięskie bitwy nad Granikiem w 334 p.n.e., Issos w 333r. p.n.e. oraz Gaugamelą w 331r. p.n.e. doprowadziły do opanowania całego ogromnego imperium perskiego. Władza Aleksandra sięgała po Indie na wschodzie i Egipt na południu. Nagła śmierć króla w 323r. p.n.e. była początkiem rozpadu jego państwa. Jego następcami ogłoszono jednocześnie brata Aleksandra, Arradaiosa (przyjął imię Filipa III) oraz syna Aleksandra IV. Ponieważ jeden z nowych władców był człowiekiem chorym umysłowo, a drugi małym dzieckiem regencję w ich imieniu powierzono Perdikkasowi wodzowi i przyjacielowi zmarłego króla. W latach następnych wybuchły gwałtowne walki pomiędzy diadochami - dowódcami wojsk Aleksandra III o kontrolę nad poszczególnymi częściami jego imperium. W trakcie tych walk trwających do 286 p.n.e. zwanych "wojnami diadochów" wygasła dynastia Argeadów, a ostatni jej przedstawiciel Aleksander IV został w 309r. p.n.e. zamordowany wraz z matką na polecenie Kassandra założyciela nowej dynastii Antypatrydów.
w górę

  genealogia ARTABAZYDÓW, MITRYDATYDÓW  ARTABAZYDZI, MITRYDATYDZI  -» mapa

w górę

moneta króla Pontu MITRYDATESA VI "Eupatora"Dwie dynastie pochodzenia perskiego. Pierwsza z nich władająca greckim miastem Kios leżącym w Myzji nad Morzem Marmara pochodziła od Artabazusa żyjącego w V w. p.n.e. Ostatnim panującym był Mitrydates II, który został pozbawiony władzy i staracony w 302 p.n.e na rozkaz króla Azji Mniejszej Antygona I "Jednookiego". Protoplastą drugiej panującej 
w Poncie 281-47 p.n.e., w Kapadocji 100-96 p.n.e. oraz w Bosporze był bratanek Mitrydatesa II z Kios pierwszy król Pontu Mitrydates I "Założyciel" (zm.266 p.n.e.). Jego następcy, 
a zwłaszcza Mitrydates V "Euergetes" oraz jego syn Mitrydates VI "Eupator" znacznie rozszerzyli granice państwa, które objęło całą Anatolię, królestwo Bosporańskie na Krymie, Małą Armenię, Kolchidę i część zachodniego wybrzeża Morza Czarnego. Rywalizacja o władzę na terenie Azji Mniejszej doprowadziła do konfliktu z Rzymem oraz zniszczenia królestwa Pontu. Ostatni niezależny władca Farnakes II panujący w Bosporze będącym częścią dawnego królestwa Pontu został w 47 p.n.e. zwyciężony przez Juliusza Cezara w bitwie pod Zelą. 
Od tego czasu królestwo Pontu znalazło się najpierw pod zwierzchnością rzymską, a w 64 p.n.e. zostało anektowane do Rzymu.
w górę

  genealogia ATTALIDÓW  ATTALIDZI  -» mapa

w górę

moneta władcy Pergamonu FILETAJROSADynastia pochodzenia greckiego (macedońskiego ?) panująca w Pergamonie w Azji Mniejszej 283-133 p.n.e. Potomkowie Attalosa z Kios. Jej założycielem był syn Attalosa, Filetajros, który w okresie "wojen diadochów" toczących się po śmierci Aleksandra III "Wielkiego" opanował rejon Pergamonu i doliny Caicus, pozostając kolejno w zależności od Antygona I "Jednookiego" z Frygii i Macedonii, Lizymacha z Tracji i Azji Mniejszej i wreszcie Seleukosa I "Nikatora" z Syrii. Jego następcą został w 263 p.n.e. bratanek i adoptowany syn Eumenes I. Kolejny władca i kuzyn Eumenesa, Attalos I "Soter" pokonał łupieżcze plemiona celtyckich Galatów i przybrał w 238/238 p.n.e. tytuł króla Pergamonu. Attalos I umiejętnie wykorzystywał walki dynastyczne w państwie Seleucydów, dzięki czemu znacznie powiększył i umocnił swoje państwo. W I i II wojnie macedońskiej 215-205 oraz 200-197 p.n.e. występował jako sojusznik Rzymu przeciw królowi Macedońskiemu Filipowi V. Był protektorem nauki i sztuki, uczynił Pergamon jednym z głównych ośrodków kultury hellenistycznej. Syn i następca Attalosa, Eumenes II "Soter" był sprzymierzeńcem Rzymu przeciw królowi Syrii Antiochowi III. Po bitwie pod Magnezją w 190 p.n.e. uzyskał większość posiadłości pokonanego Seleucydy w Azji Mniejszej, obejmujących : Frygię, Lidię, Lykię i Pamfilię. Zwycięstwo odniesione nad Galatami w 167 p.n.e. upamiętnił słynnym "ołtarzem pergamońskim". Rządy Eumenesa II były okresem największego rozkwitu politycznego, gospodarczego, militarnego i kulturalnego królestwa Pergamonu. Brat i następca Eumenesa, Attalos II "Filadelf" kontynuował ekspansjonistyczna politykę swojego poprzednika.W latach 156-154 p.n.e. walczył pomyślnie z królem Bitynii Prusiasem II. W 152 p.n.e. wraz z Rzymem oraz władcami : Egiptu Ptolemeuszem VI "Filometorem" i Kapadocji Ariartesem V poparł Aleksandra I "Balasa" uzurpatora tronu Seleucydów. W 149 p.n.e. ponownie zaangażował się w walki w Bitynii udzielając pomocy Nikomedesowi II "Epifanesowi", który zdetronizował swojego ojca Prusiasa II. Ostatni władca Pergamonu, bratanek Attalosa II, Attalos III "Filometor", "Euergetes" panował krótko i niewiele interesował się sprawami swojego królestwa, przedkładając zainteresowania medycyną, botaniką i ogrodownictwem nad sprawowanie rządów. Umierając w 133 p.n.e. zapisał on w testamencie swoje państwo Republice Rzymskiej. Próba odzyskania samodzielności podjęta w latach 133-129 p.n.e. przez Aristonika rzekomego syna Eumenesa II lub Attalosa II, który obwołał się królem Pergamonu jako Eumenes III zakończyła się niepowodzeniem.
w górę

  genealogia ELIMEOTÓW, ANTYGONIDÓW  ELIMEOCI, ANTYGONIDZI  -» mapa

w górę

moneta króla Macedonii PERSEUSZADwie dynastie pochodzenia macedońskiego. Pierwsza panujaca w królestwie Elimei w Górnej (Zachodniej) Macedonii przed 513-348 p.n.e. została założona przez Arridajosa. Ostatnim władcą był Derdas III, który utracił tron uwięziony przez króla Macedonii Filipa II. Druga będąca gałęzią pierwszej panująca w Azji Mniejszej 306-301 p.n.e. oraz w Macedonii 294-287 p.n.e. i 277-168 p.n.e. pochodziła od stryjecznego wnuka Derdasa III, Antygona I "Jednookiego" jednego z wodzów króla Macedonii Aleksandra III "Wielkiego". Antygon I dążył do wskrzeszenia imperium Aleksandra, opanował Azję Mniejszą i północną Syrię jednak w walce z koalicją innych diadochów poniósł kleskę i zginął w bitwie pod Ipsos w 301 p.n.e. Jego syn Demetriusz I "Poliorcetes" współrządca ojca, po jego śmierci był początkowo panem wysp greckich, następnie opanował Ateny a w 294 p.n.e. został królem Macedonii. W 287 p.n.e. utracił władzę, obalony przez koalicję składającą się z Lizymacha z Tracji, Ptolemeusza I z Egiptu oraz Pyrrusa z Epiru, udał się na wygnanie do Syrii na dwór swojego sojusznika Seleukosa I "Nikatora", gdzie zmarł. Syn Demetriusza I, Antygon II "Gonatas" pokonał w 277r. p.n.e. okupujących Grecję Galatów, odzyskał dziedzictwo przodków i został królem Macedonii. W 272r. p.n.e. odparł najazd króla Epiru Pyrrusa. Wmieszał się w wojny Syrii z Egiptem, dwukrotnie odnosił zwycięstwo nad wojskami Ptolemeuszy i zręczną polityką przywrócił potęgę Macedonii. Za jego następców Macedonia uległa znacznemu osłabieniu. Wnuk i prawnuk Antygona II "Gonatasa", Filip V i Perseusz prowadzili w latach 215-205, 200-197 oraz 171-168 p.n.e. trzy niepomyślne wojny z Rzymem, tak zwane wojny macedońskie. Klęski poniesione przez nich pod Kynoskefalaj w 197 p.n.e. oraz pod Pydną w 168 p.n.e. doprowadziły do upadku państwa macedońskiego, a tym samym do opanowania całej Grecji przez Rzymian. Próba odzyskania samodzielności podjęta w latach 149-148 p.n.e. przez Andriskusa rzekomego syna Perseusza, który obwołał się królem Macedonii jako Filip VI zakończyła się niepowodzeniem.
w górę

  genealogia PTOLEMEUSZY (LAGIDÓW)  PTOLEMEUSZE (LAGIDZI)  mapa

w górę

moneta króla Egiptu PTOLEMEUSZA VI
                             "Filometora"Dynastia pochodząca z Eordai w Górnej (Zachodniej) Macedonii panująca w Egipcie 306-30 p.n.e. oraz Macedonii 281-279 p.n.e. Została założona przez Ptolemeusza I "Sotera", syna Lagosa, generała Aleksandra III "Wielkiego". W 323 p.n.e. po śmierci króla i wielkiego zdobywcy dostał on w zarząd Egipt. Brał brał udział w wojnach diadochów toczących się po śmierci Aleksandra pomiędzy jego dowódcami. Skutecznie walcząc zdobył Cypr, a następnie Syrię, Licję, Pamfilię oraz Tyr i Sydon. W 306 p.n.e. przyjął tytuł królewski. Ptolemeusz I "Soter" był również znakomitym administratorem, wprowadził jednolity system monetarny, uporządkował gospodarkę, rozwijał kulturę. Jego syn i następca Ptolemeusz II "Filadelf" doprowadził do szczytu potęgę Lagidów we wschodniej części Morza Śródziemnego. Prowadził ze zmienym szczęściem walki w Syrii z Seleucydami, w 250 p.n.e. odniósł zwycięstwo nad królem Macedonii Antygonem II "Gonatasem" i zapewnił Egiptowi panownie w basenie Morza Egejskiego. Następcy Ptolemeusza II, Ptolemeusz III "Euergetes" i Ptolemeusz IV "Filopator" z powodzeniem kontynuowali walki z Seleucydami w Syrii. Śmierć Ptolemeusza V "Epifanesa" w 180 p.n.e., zamordowanego przez swych generałów zapoczątkowała upadek imperium Lagidów. Poza Egiptem, Cyprem i Cyreną (Cyrenajką) starcili oni większość posiadłości. W następnych latach nastąpiły liczne konflikty wewnętrzne w łonie rozrodzonej dynastii Lagidów. Poszczególni przedstawiciele rodu w bezwzględny sposób walczyli o władze nierzadko ginąc z ręki skrytobójców. Ostatnią wybitniejszą postacią dynastii Lagidów była Kleopatra (VII), która objęła tron w 51r. p.n.e. po swoim ojcu Ptolemeuszu XII "Auletesie". Rządziła wspólnie ze swoim rodzeństwem : siostrą Arsinoe (IV) oraz braćmi Ptolemeuszem XIII i XIV, a w końcu synem Ptolemeuszem XV Cezarionem. Konflikty pomiędzy współrządzącym Egiptem rodzeństwem doprowadziły do wybuchu wojny domowej. Zdetronizowana w 49 p.n.e. Kleopatra odzyskała władzę dwa lata później przy poparciu Juliusza Cezara dyktatora Rzymu. Po śmierci Cezara w 44 p.n.e. Kleopatra związała się z innym wodzem rzymskim Markiem Antoniuszem, z którym miała troje dzieci: Aleksandra Heliosa, Kleopatrę Selene (II) i Ptolemeusza Filadelfosa. Konflikt Antoniusza ze spadkobiercą i krewnym Cezara, Oktawianem doprowadził w 32 p.n.e. do wybuchu wojny egipsko-rzymskiej. W 31 p.n.e. sprzymierzone siły Antoniusza i Kleopatry poniosły klęskę z wojskami Oktawiana w morskiej bitwie pod Akcjum. W roku następnym Oktawian najechał i opanował Egipt. Antoniusz i Kleopatra popełnili samobójstwa, Ptolemeuszem XV Cezarion zginął zamordowany z rozkazu Oktawiana, a Egipt stał się prowincją imperium rzymskiego.
w górę

  genealogia SELEUCYDÓW  SELEUCYDZI  -» mapa

w górę

moneta króla Syrii ANTIOCHA III "Wielkiego"Dynastia pochodząca z Orestis w Górnej (Zachodniej) Macedonii panująca 305-64 p.n.e. na terenach obejmujących w okresie największej świetności : Syrię, Palestynę, Mezopotamię, Babilonię, Persję, Medię, Armenię i większą część Azji Mniejszej. Jej założycielem był Seleukos I "Nikator", jeden z wodzów Aleksandra III "Wielkiego". Po zgonie Aleksandra w 323 p.n.e. początkowo był jednym z oficerów Perdikkasa głównego wodza armii w Azji i regenta imperium macedońskiego. Wybuch wojny pomiędzy diadochami i śmierć Perdikkasa zamordowanego w 321 p.n.e. przez własnych dowódców doprowadziła do zmiany sił politycznych. W 321 Seleukos został mianowany satrapą Babilonii, którą zarządzał z kilkuletnią przerwą aż do 305 p.n.e. kiedy to obwołał się królem (basileusem). Walki pomiędzy diadochami wykorzystał dla opanowania nowych terytoriów na wschodzie. Po zdobyciu Medii, Suzjany, Persji i Baktrii Seleukos ruszył śladami Aleksandra III "Wielkiego" w kierunku Indii. Wyprawa zakończyła się zawarciem pokoju z Czandraguptą władcą z indyjskiej dynastii Maurjów. Porozumienie na wschodzie umożliwiło Seleukosowi podjęcie działań wojennych na zachodzie przeciwko panujacym w Macedonii Antygonowi I "Monoftalmowi" i jego synowi Demetriuszowi I "Poliorcetesowi". W bitwie pod Ipsos we Frygii w 301 p.n.e. koalicja wojsk Seleukosa I "Nikatora" i Lizymacha pokonała siły Antygonidów. W 281 p.n.e. Seleukos w bitwie pod Kuropedion
w Lidii rozgromił wojska Lizymacha i tym samym stał się obok Ptolemeusza I "Sotera" króla Egiptu najpotężniejszym władcą hellenistycznym. Syn i następca Seleukosa I, Antioch I "Soter" kontynuował ekspansjonistyczną politykę ojca, w latach 280-279 i 274-271 p.n.e. prowadził ze zmienym szczęściem walki w Syrii z Ptolemeuszami. Następnie zwyciężył Galatów w Azji Mniejszej, a w 262 odniósł porażkę w walce przeciw władcy Pergamonu Eumenesowi I. Kolejny władca Antioch II "Theos" kontynuował walki w Syrii przeciw Ptolemeuszom w latach 260-253 p.n.e. odnosząc pewne sukcesy. Jego syn i następca Seleukos II "Kallinikos" znowu prowadził bez większych sukcesów wojnę w Syrii zakończoną w 240 p.n.e., następnie walczył z pretendentem do tronu, bratem Antiochem Hieraksem i wreszcie z Partami, którzy pojawili się na wschodnich rubieżach jego państwa. Seleukos III "Soter" próbował odzyskać tereny w Azji Mniejszej stracone przez swoich poprzedników na rzecz państwa pergamońskiego lecz został zamordowany przez swoich żołnierzy w czasie wyprawy przeciw królowi Attalosowi I. Kolejny władca imperium Seleucydów Antioch III "Wielki" w początkach swojego panowania był zmuszony walczyć z buntami, które wybuchały w państwie. W latach 219-217 oraz 202-200 p.n.e. walczył pomyślnie z Ptolemeuszami z Egiptu opanowując południową Syrię. W 196 p.n.e. wojska Antiocha zdobyły Trację zagrażając Grecji i królestwu Pergamonu. W latach 192-188 p.n.e. prowadził wojnę z Rzymem i jego sojusznikami, zakończoną klęską poniesioną pod Magnezją w 190 p.n.e. Na mocy pokoju zawartego w Apamea Antioch III stracił na rzecz sojusznika Rzymu króla Pergamonu wszystkie swoje posiadłości w Azji Mniejszej. Za jego następców walki pomiędzy pretendentami do tronu będącymi rzeczywistymi bądź domniemanymi członkami dynastii doprowadziły do osłabienia i powolnego upadku państwa Seleucydów. Od 113 p.n.e. państwo było podzielone i rządzone przez dwie linie dynastyczne wywodzące się od Demetriusza II "Nikatora" i Antiocha VII "Sidetesa" synów Demetriusza I "Sotera". Po latach rządów króla Armenii Tigranesa I w latach 83-69 p.n.e. do władzy powrócili ostatni Seleucydzi w osobach Filipa II "Filoromaeusa" i Antiocha XIII "Azjatyckiego". W 64 p.n.e. zostali oni pozbawieni władzy, a ich państwa jako prowincja rzymska Syria stały się częścią imperium.